وَ بَنگِ خُروسل که او ایوریستا                            به آل محمّد سلام ایفرِستا

نه مَندیر اَفتو نه مَندیر ایل                     یَه دَستِش وَ برنویَه پایَش به بی

     وَ گاوآهن و خیش زمینَه ایشوخی                       بِه وَخت بهیگی کُمیتَه ایتوخی

       کلاهش سیاه و تُفنگش دو لول                     خوراکش وَ خورجین آوَش وَ دول

همی تاخت وَ نوزین چی تَش بِرِق                کلیچَش وَ ماشه چِقَد پُر رَمِق

   نه ترسی وَ دشمن نه ترسی                             تِرات کِردنِ نیله اش پُر نَفس

    هر آنقدر که بودش به ظاهر خَشِن                 دِلش خیرد و نازک وَ چَنده یَه گِن

به اصل و اصالت بهایی بداد                    به هر سروری هم سلامی بداد

وَ بای گپویَل همی کرد شوخی                      به کاخ رفتنش عین رفتن به کوخی

وجَر کِردَنِش جاهِلَل ایگرختِن                              به میهمانیش آش چَمپا ایپختِن

به میهمانیش خوان ها پهن ابید                     به میزبانیش خان ها جمع ابید

   چو آمد وَ مالش شه و لشکری             تن او نلرزید وَ چندِه پَری

        به آنها یکایک سلامی  بداد                                   به مانند شاهان طعامی بداد

        همه چالِه یَل پُرزِ پاتیل بی                                   طعامش زگوشت وَ رندیل بی

            چَویلش به روغن صفایی بداد                               پُراز لَنگری هم دُوایی بداد

       و مال زیادی دلش بسته نی                          به میهمان نوازی دَسِش خسته نی

       تَجیرش همیشه پُر از مال بی                                کُمیتش خَشو کِرده و نال بی

        خدایا بیامرز این تیل را                                         به بندافکن شیر با پیل را

 تقدیم به گویل مدمیسا...