در مطالب قبلی راجب خصوصیات بهمئی هاپرداخته بودم.  دراین مطلب به بررسی بعضی از کوههای مناطق بهمئی خواهیم پرداخت . شاید وجود همین کوههای سر به فلک کشیده و استوار ، تنگه ها و دره های پرپیچ و خم بوده که تیره ها و طوایف بهمئی را در برابر حوادث روزگار ورزیده و بی باک بار می آورد و آنان رابه سوی خود سری و طغیان بر علیه حاکمان زورگو می کشاند و این کوهها نقش مهمی در زندگی مردم بهمئی داشته و مردم مایحتاج خود و دامهایشان را از طریق مهاجرت به این کوهها بدست می آوردند و چراگاههای بسیار خوبی برای دامهای آنان می باشد.

۱-کوه انجیره: ادامه کوه بنگشتان است و مشرف به سه تلون و قسمتی از ابوالفارس می باشد و کوهی دیوار مانند و بلند است.

۲-کوه بنگشتان: در مغرب رود تلخ واقع است. کوهی است بلند و بسیار طویل . از سرتنگ دره نادر رو تلخ شروع می شود و تامرز بهمئی یعنی مشرف بر روستای دالان ادامه دارد.

۳-کوه شاه نشین: در مشرق رود تلخ است و به وسیله تنگه های بزرگ ، از هم جدا می گردد.

۴-کوه سفید: در جانب غربی کوه سیاه واقع است و از تپه های مشرف بر شهر لنده شروع میشود و آخر آن به ارتفاعات مشرف به قلعه علا خاتمه می یابد ، که در هر قسمت به نامهایی معروف و مشهور است.

۵-کوه سیاه: در طرف شرقی کوه سفید واقع است و منطقه ای بسیار سردسیر ییلاقی است و تا اواسط تابستان پوشیده از برف است و از ارتفاعات مشرف بر روستای موگرمون لنده آغاز میشود و تا منطقه دو کوهه مشرف بر سر دو ادامه دارد.

۶-کوه لیراو: در شمال منطقه چاروسا می باشد و مشرف بر رودخانه سمه (سوراخ) است ، که این رودخانه از کوهپایه آن سرچشمه میگرد.

۷-کوه تنبلان: در جانب جنوبی منطقه علا قرار دارد و منطقه ای کوهستانی ، بین رود تلخ و علا می باشد که در واقع ادامه کوه سفید می باشد.

۸-کوه غارون: در شمال شرقی کوه لیراو است و منطقه ای بسیار سرد و دارای درختان و بوته های گیاهی گوناگون است و تا تیر ماه ساکنین آن از آب برفها استفاده می نمایند.

۹-کوه منگشت: ادامه کوه غارون است که مرقد مطهر امام زاده عبدالله (ع) در آن واقع است و بوسیله تنگه های از هم بریده منقطع می شود. منطقه ای ییلاقی است و دارای آب و هوایی بسیار سرد و انواع درختان و بوته های گیاهی در آن می روید.