بوی میخک

  سیل کردُم من پندری هی خال ایکندی          بریزه کنج لوت خایشت ایکندی

   تشنمه او وم بده اومن فنجون                       یا بیو ومالمون یا وم بسون جون

     لولت انار سر شرین قندی                    هرچه که مو وت بگم من ریم ایخندی

برمت و دزگلی من یه بهونی                         زنجیلی بنم و پات تا تیم بمونی

کاشکی که مال خومون من وارچلی بی              بهونل و رفک یک پای تِلی بی

مشک دو سرملار دو وش تک ایکه                 ملارش استیل زرد چکاچک ایکه

کلوته دور سرش چی مه برّ ایزید             برچ برچ میل پایلش دلمه جر ایزید

خالک سر نفت یار و بهزه ماه بی                    پللش جفت  وریس و یک سوا بی

کد بوریک کد چمنی لو برگ ناره                          بورگلش ری تیلش مه و ستاره

کمرم درد ایکنه دوا ندارم                                     غیر زا چین پللت شفا ندارم

دندونت چی بسد و لوت عناوه                       تون خدا رحمی بکن حالم خراوه

تو رهدی نک دنا مو زیر پاتم                              ارکنی اشاره ای مو کیش و ماتم

کاشکی که مو بمیرم من غریوی                   بشینی صو تا پسین سیم بگریوی

دور مال غر ایخرم یه جا نشینم                           تون خدا بیو دیار تون بوینم

رسیدم دم حونه شون افتو طلو که                   میخک دور گردنش دلمه کلو که

میخک دور گردنش چی برف و چندار                نه و بام حرف ایزنه نه وم ایگو یار

دل او برد گلال سفت و ثقیله                             دل مو رنجیده و زرد و ذلیله

در بده یه تار می سی یادگوری                           بوندم بند دلم مثال پوری

مو دیه تحمل دیری ندارم                                   سر ره دیار یار کنین مزارم

تا که گل گذر کنه سر مزارم                              اسمشه حک بکنه سر قطارم

او سی مو دیونه بی خدا ایدونه                     دل مو یه کاسه خین رنگش کلونه

ایرهدم من تولکی اومد ودیندام                     تیم ایدا و دس خوم نشس سر پام

     پسینل دم حونه شون مندیر ایوایسا                  تا برم و دیدنش کنم تماشا

هر پی که دیر ایرهدم حالش بد ایبی                انگار که صد سالیه رهدم غریبی

اولش راز و گله بعدش صفا بی                  مو هنی نه واس بگم که بی وفا بی

پللش بور و بلند بهسن سرشون             قول دادیم قسم خردیم قسم سرجون

پللش زرد و شلال تا وَ کمربند                       کمرش راس نکنه که عهد اشکند

کسیکه مونه و یار ایطور جدا که                     الهی خیر نبینه با مو جفا که

نه حج و نه روزه و نه هم نمازِش               نه وابوی قبول حق، نه چاره سازش

نویسنده وشاعر: علی رحم امیری (میران)